راز گل سرخ

نمی دونم چطوری اما تو عمرم دو تا کارو خیلی خوب یاد گرفتم...یکی حرف زدن و اون یکی هم آشپزی

اولی که باعث شد از بچگی عاشق نوشتن بشم و بعد ها روزنامه نگاری بخونم......چون متوجه شدم

گاهی وقتاخودکار و کاغذ بهترین و رازدارترین مونس آدمه....

دومی هم باعث شد هیچوقت مشکلی به اسم چاقی به سراغم نیاد........چون اونقدر تو عطر و رنگ

 غذاها غرق میشم که دلم نمی خواد لب بهشون بزنم.....

اما امروز حوصله هیچکدوم از این کارارو ندارم...امروز دلم می خواد خودمو بزنم به بی خیالی و بالشت

پَرمو بغل کنم و بخوابم....بخوابم و از یادم بره ، چند روز پیش از نگاه های هیز و لبخند های موذیانه یه

راننده مثل دختر بچه های سیزده چهارده ساله ترسیدم و باورم شد ، یه زن بلاخره یه زنه و  اینجور

 موقع ها هر چقدرم که ادعای شجاعتش بشه جز اَخم و تَخم و پیاده شدن از ماشین کار دیگه ای 

نمی تونه بکنه...دلم می خواد بخوابم و یادم بره از ماشین که پیاده شدم چقدر حرص خوردم و به هر

چی زیباییه ، بدو بیراه گفتم....

دوست دارم بخوابم و خواب ببینم شهر پُر از آدمای ساده و مهربونه و هیچ زنی زیباییهاشو تو کاغذ های

رنگی به آدمای جِلف و لات هدیه نمی کنه...زیبایی اونا اتفاقی نیست پس نباید با یه اتفاق ساده اونو

حرومش کنن...نابودش کنن... حیفش کنن.....

امروز ، بالشت پَرم منو به شنیدن صدای بال چلچله ها دعوت میکنه و به رویا میبره....شاید این غُر زدنا

برای اینه که دلم برای شهرم تنگ شده...اونجا ، زیبایی بیشتر از جاهای دیگه ارزش داره و وقتی کسی

چشمش به یه آدم زیبا میفته ، به نیم نگاهی اکتفا میکنه و همونو تو دلش قاب می گیره شایدم دلم

برای مادرم تنگ شده.....اگه اینجا بود می دونست چی بگه که آروم بشم و مثل بچه هابخوابم....اصلا

می خوابم تا خوابِ مادرمو ببینم.....زنی که با تموم زنایی که میشناسم فرق داره و به منم یاد داده تا 

یه جور دیگه باشم....آره،می خوابم تا خوابِ مادرمو ببینم.....خوابی خوش در هیاهوی آدما.....

 

 

نوشته شده توسط مایا در چهارشنبه بیست و نهم فروردین 1386 ساعت 10:13 موضوع | لینک ثابت

دیشب...واسه اَبرا پیغام گذاشتم اگه روزی خواستن ببارن...سهم خونه ما،باشه واسه بیابونا....

باد پیغام منو به جای اَبرا به گوش بیابونا رسوند...اونا خندیدن و لبای خشکشون پر از تَرک شد..

 

 

نوشته شده توسط مایا در شنبه بیست و پنجم فروردین 1386 ساعت 8:29 موضوع | لینک ثابت

...عجب دنیای مزخرفی....

اینو گفت و از عصبانیت دَهنش پُر از کف شد.

خَندَم گرفت...غصه من دنیای مزخرف نبود....دنیای آدمای مزخرف بود.... 

 

نوشته شده توسط مایا در دوشنبه بیستم فروردین 1386 ساعت 12:42 موضوع | لینک ثابت

من آدمِ تلنگرهای کوچیکم..آدمٍ اون لحظه هایی که گره ای تو ذهن می خوره و گره دیگه وا میشه

 کافیه یکی یه تقّّّّه کوچولو به شیشه تنهاییم بزنه تا صداش تا مدتها تو گوشم بمونه و منو به فکر

ببره...واون روز یه "پیامِ کوتاه" باهام همین کارو کرد و یادم انداخت که وقتِ به هم ریختنه.....وقتِ

طوفانی شدن...وقتِ تلاطم...ومن هنوزم صدای بادهای شلوغ و بیقرار رو تو ذهنم می شنوم.....

                                                                                                *     *     *     *     *       

اگر یک فرد انسانِ واحد، یک بود / آیا باز یک با یک برابر بود؟ /سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت/

معلم،خشمگین فریاد زد/ آری برابر بود / او با پوزخندگفت:آنکه زور و زر به دامن داشت ، بالا بود /و آنکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت ، پایین بود/معلم ناله آسا گفت:بچه ها در جزوه های خود بنویسید

                                                یک با یک برابر نیست

                                                                                             *     *     *     *      * 

 یادم میمونه همیشه یکی هست یه چیزایی رو یادم بندازه...

 

 

نوشته شده توسط مایا در دوشنبه بیستم فروردین 1386 ساعت 8:16 موضوع | لینک ثابت

                                             اپیزود اول

 

عُق نزن...گفتم عُق نزن ...یا مثل بچه آدم بالا بیار ...یا عُق نزن...نه...اصلا بالام نیار ...همه جارو به گند

می کشی...میگم عُق نزن...به ماچه که مرده ...به ما چه که گندیده....نگاش کن حتی یه مگسم رغبت 

نمی کنه بره طرفش....

کفن نداره که نداره....اصلا گورش کو تا کفن داشته باشه...دو رکعت نماز میتم پیشکش...

باز که داری عُق میزنی ...تو زندگیم هیچ غلطی هم نکرده باشم ،غلط گیر خوبی بودم...اینم یه غلط...

بگیر جلوی اون دهنتو...تا حالا کی رو دیدی که برای یه"روح مرده"عُق بزنه...میخواست نمیره...روحم

روحای قدیم...می مردن راحت میشد دفنشون کرد....اما حالا هر روحی که بمیره...جنازش رو زمین

میمونه...

چی؟چی گفتی؟...دیوونه خودت و جدو آبادته....آدم عاقل که برای یه روح مرده عُق نمیزنه...دیوونه...

 

 

                                                         اپیزود دوم

 

بازم تویی؟دیگه چه مرگته؟چیه..تا حالا جنگل ندبدی؟..چی میگی؟به ما چه که قبلا درختا ایستاده

می خوابیدن...حالا عشقشون کشیده.دراز بکشن و به آسمون نگاه کنن...هیچ دخلی هم به من و تو

نداره...بازم که صداهای ناجور شنیدی...تو هپروتی...کاریتم نمی شه کرد...صدای تبر کجا بوده...

من موندم بین این همه صدا ،صدای تبرو چطور فهمیدی....تبر دیگه قدیمی شده، اره برقی مده...

همچین بی صدا قطعت می کنه که حالیت نشه...

چی میگی دوباره؟داره شعر می خونه...کی؟...درخته؟چی می خونه؟چی؟....

                                بریده ام...

                                             بریده باد آنکه شاخه ام را چید

                                             بریده باد آنکه ریشه ام را زد

                                             بریده باد آنکه....

منم بریدم...بگو دهنشو ببنده...خودتم دهنتو ببند...چی ؟ بازم گفتی دیوونه...دیوونه هفت پشتته...

 

 

                                        اپیزود سوم

 

   دوباره تو پیدات شد؟...آدم نمی شی تو؟....این دفعه چی میگی؟...می ترسی؟...ازچی؟از سایه ت؟

خاک به سرت...یه سایه سیاه و مردنی مگه ترس داره؟...چی؟...چون همیشه دنبالته ازش می ترسی؟

خیلی چیزای دیگه م دنبال آدمه ولی ترس نداره...مثل اسم...اسم پدر...نام فامیل.....

صبرکن ببینم...نکنه زندگیتو به گند کشیدی؟هیزی کردی؟...زن غریبه آوردی خونه ت؟...مال مردم خوردی؟

از دیوار مردم بالا رفتی؟...نکنه میکشی؟...شایدم می خوری؟...نه؟...پس چرا از سایه ت می ترسی؟..

طفره نرو...یه وقتی یکی از این کارا کافی بود تا آدم از سایه ش بترسه...حالا بگو کدوم گندو زدی؟......

دهه....باز گفت دیوونه...می زنم لت و پارت می کنما....گمشو از جلوی چشمام....دیوونه...

 

نوشته شده توسط مایا در دوشنبه سیزدهم فروردین 1386 ساعت 4:2 موضوع | لینک ثابت